Onder grote drukte is vanmiddag in de NH-kerk van Maasdijk met een speciale dienst afscheid genomen van onze vriend Teun, echtgenoot van Ank. Namens de familie De Zeeuw sprak zwager Wim Scheffers. Jan sprak namens de familie Booister.
Hieronder zijn speech:
,,Leve de aubergines!
Dankzij deze donkerpaarse groente leerden iets meer dan tien jaar geleden Teun de Zeeuw en Ank Booister elkaar kennen. Als ik het goed heb onthouden, zei zoon Rini op een zeker moment tegen zijn moeder: ga nou maar eens zelf die aubergines halen.
Zo begon het tussen Teun en Ank.
Zij was blij met hem. En hij met haar.
Toen Teun in die tijd op de Nollaan fietste met een nichtje, kwam Ank er op de fiets aan. Ze hadden nog maar net omgang met elkaar. ,,Kijk,´´ zei Teun trots tegen dat nichtje, ,,dat is nou mijn vriendinnetje.´´
Wij, broers, zus, zwagers en schoonzussen kregen Teun vervolgens op visite.
Teun hoorde er meteen bij. Niet omdat wij zo aardig zouden zijn, maar omdat Teun deugde. Fijne vent. Type: ruwe bolster, blanke pit. Innemend. Bescheiden.
En we zagen meteen dat hij Ank weer gelukkig maakte. Ik ben met hem in de hemel gekomen, zei ze.
Dat was voor ons het belangrijkste.
De kinderen mochten hem ook meteen heel graag, want Teun was altijd een vrolijk mens. Maakte grapjes.
Op de Booisterbode, dat is een soort familiekrantje dat we op internet maken en dat deze dagen dienst doet als een digitaal condeleanceregister, meldt een van de kinderen van broer Nico nog dat ze zo moest lachen toen ze aan Teun had gevraagd wat hij wilde drinken. Een biertje natuurlijk, maar Teun had gezegd: doe mij maar een Spa bruin. Dat had ze nog nooit gehoord!
Pas nog tijdens een fietstochtje in het noorden van het land, met wat mensen die hem na stonden, had hij geroepen, ongetwijfeld in de buurt van een terras: Jongens, we moeten de dorst voorblijven!
Teun hield van vrolijkheid, van gezelligheid. En wij ook.
Dus toen hij 65 werd, twee jaar geleden, zongen wij, Booisters, hem toe met de Aubergine-blues.
Want heel af en toe zingen we voor iemand die we aardig vinden.
Voor Teun zongen we toen twee liedjes.
Teun was ook een van ons geworden.
Afgelopen maandagmorgen bij Ank thuis vroeg pastoraal werker Willy van Loenen-van den Beukel bij de voorbespreking van deze bijeenkomst, aan mijn zus Alie en mij hoe wij als Booisters Teun zouden typeren. We waren het er snel over eens.
Hartelijk. Dat was het eerste woord dat bij ons opkwam. Teun was een hartelijke man. Hij was voorkomend, zeker. Positief ingesteld ook. Maar in onze ogen vooral iemand met een groot, warm, sociaal hart.
Teun, zo hadden wij ontdekt, was echt een lief mens. Met een dikke streep onder lief en een dikke streep onder mens.
Dat zagen we vooral in hoe hij met Ank omging. Elke week een bos bloemen, altijd lief voor haar. Zorgzaam. Kleine dingen, grote zaken, hij was in alles attent.
Zo waren twee mensen bij elkaar gekomen die in elkaar meerwaarde hadden gevonden. Twee mensen voor wie één en één, drie werd.
En wij? Wij zagen Teun mee genieten met ons als we met wat flauwekul bezig waren.
Dus wie van ons bij hem op visite kwam, kreeg wel eens wat groente mee. Een paar paprika’s, wat aubergines. Kan je er wat mee, vroeg hij dan? Ik kreeg aubergines en legde Teun uit hoe ik die in de keuken ging gebruiken.
Zo hebben we allemaal onze herinneringen aan Teun.
Mijn dochter Marieke, 24 jaar inmiddels, nam voorzorgen als ze Teun de hand moest schudden bij bijvoorbeeld verjaardagen. Dan deed ze toch maar even haar ring af.
Wat heeft die man een sterke handen, had ze al meteen bij de eerste keer ontdekt. Tja, Teun was nooit te beroerd om de handen uit de mouwen te steken. Thuis niet, in het verenigingsleven niet, nergens niet. Dan krijg je dat.
De herinneringen aan Teun blijven. Ook nu we afscheid van hem moeten nemen.
Ik dacht heel even, als er gerechtigheid is, zeggen ze nu bij de hemelpoort: Teun, dat paspoort van jou, dat was voor Thailand al niet helemaal oké, wat is daar nou weer mee? Niet goed geregeld, jongen. Ga maar terug.
Maar dat zal wel niet gebeuren.
Daarom: leve de aubergines, die deze twee mensen bij elkaar brachten.
En: Leve Teun de Zeeuw.
Nooit zullen we hem vergeten!''
Tot zover de speech van Jan. Daarna werd Teun de kerk uitgedragen met namens de familie Booister Piet en Jan als drager. De overige vier dragers waren broers van Teun.
Niet alleen in de kerk waren heel veel mensen, ook in het crematorium Ockenburgh was het veel en veel drukker dan verwacht. Het was heel moeilijk afscheid te nemen van deze fijne man.
Met Teun is ons een zeer geliefd mens ontvallen.
Onder grote drukte is vanmiddag in de NH-kerk van Maasdijk met een speciale dienst afscheid genomen van onze vriend Teun, echtgenoot van Ank. Namens de familie De Zeeuw sprak zwager Wim Scheffers. Jan sprak namens de familie Booister.
Vele honderden mensen zijn vanavond naar de NH-kerk in Maasdijk gekomen om Ank, haar kinderen en aanhang en de familie van Teun te condoleren. Namens de Booisters stonden Huug en Alie met Dick in de rij. Buiten stonden de mensen tot om de hoek, geduldig wachtend tot ze naar binnen konden. De kerk zou zeven uur open gaan, maar vanwege de drukte werd besloten met het condoleren eerder te beginnen. Om kwart voor acht zou dat afgelopen moeten zijn, maar het ging nog door tot tegen acht uur. 
Het ene na het andere bloemstuk wordt bij Anneke thuisbezorgd. De kist van Teun ging vanmorgen al half schuil achter die bloemenzee. Ank heeft ook de bos rode rozen die ze van Teun een paar dagen geleden nog kreeg, bij zijn kist gezet. Intussen heeft ze veel aanloop en zijn vanmorgen ook Rini's vriendin Ratsamee en haar dochter Pimporn versneld teruggekeerd uit Thailand om meteen naar Anneke te gaan.
Dit is de laatste foto van Teun, ongeveer een week geleden gemaakt tijdens een fietstocht met vrienden in het noorden van het land. Onderweg kwamen ze een soort heemtuin tegen, een hele grote, waar ze nog een hele tijd hebben gewandeld en waar deze foto is gemaakt. We zien Teun erop als een vrolijke, hartelijke man. Altijd goedgemutst en zorgzaam. Kortom, een fijn mens.
Teun is nog enkele dagen bij Anneke. Ze heeft met hulp van familie van Teun, haar eigen kinderen en een paar eigen familieleden beneden een kamertje leeggeruimd waar haar lieve man ligt opgebaard tot dinsdag, de dag van het condoleren. Constant brandt ze er een kaarsje voor hem. Alle bezoek kan daar met haar even bij Teun langs.
Komende woensdag wordt in de Hervormde Kerk van Maasdijk afscheid genomen van onze vriend Teun. De dienst begint twee uur. Om vier uur is de crematie in Den Haag. Dinsdagavond is er gelegenheid tot condoleren in de aula van de kerk.